تشکر و قدردانی خود را بر زبان آورید

تا به حال چند بار قبل از اینکه احساس قدردانی‌تان را نسبت به همسرتان بر زبان بیاورید، آن را فراموش کرده‌اید؟ در این مورد، متأسفانه" بی توجهی موجب غفلت " می‌شود. اگر موفق نشویم احساسات درونی‌مان را آشکار کنیم، این احساسات خیلی زود کمرنگ می‌شوند و ما فرصت استحکام بخشیدن به رابطه‌مان را از دست می‌دهیم. یکی از ساده‌ترین و موثرترین راه‌های استحکام بخشیدن به پیوند زناشویی، بر زبان آوردن احساس تشکر و قدردانی است. سپاسگزاری به هر شیوه‌ای، حتی در موارد جزیی و ناچیز می‌تواند باعث عمیق‌تر شدن علاقه و توجه ما نسبت به یکدیگر شود.

لحظاتی را به یاد بیاورید که قدردان زحمات همسرتان بوده‌اید ولی این تشکر را بر زبان نیاورده‌اید. شاید او غذای خوش‌مزه‌ای پخته یا به نگرانی‌ها و گرفتاری‌های کاری شما گوش سپرده است. شاید او را دیده‌اید که چگونه با صبر و تحمل به پسرتان در انجام تکالیف مدرسه کمک می‌کند، یا شاید به تلاش و توجه زیاد او در پرورش گیاهان و نگهداری از حیوانات خانگی پی برده‌اید. ممکن است بابت اینکه نیمه شب‌ها برای خاطر نوزادتان از خواب بیدار می‌شود، تحت تأثیر قرار گرفته‌اید. شاید یک فنجان چای برای شما آورده، شانه‌های خسته‌تان را بعد از یک روز کاری طاقت‌فرسا ماساژ داده یا انتخاب فیلم سینمایی را بر عهده شما گذاشته است.

با انجام کارهای ساده‌ای مانند همراهی و کمک به همسرمان در شستن ظروف، می‌توانیم عشق خود را به او یادآوری کنیم. حتی یک روز را هم نباید بدون قدردانی و تشکر از یکدیگر سپری کنیم. هر نوع تشکر و سپاسگزاری از زحمات همسرمان،‌ مانند هدیه‌ای است برای هر دوی ما، زیرا احساس مثبتی که از این طریق ایجاد می‌کنیم، صدها برابر به سوی خودمان باز خواهد گشت.

برای ازدواج کردن به مهارت‌های زیادی نیاز ندارید، آموزش‌های لازم را در مسیر دریافت خواهید کرد

همان‌طور که با عجله و شتاب ممکن است دچار اشتباه شویم، با صبر و تعلل بیش از حد نیز ممکن است مرتکب خطا شویم. ترس از ازدواج در واقع به این دلیل است که فرد تمایل دارد تا زمانی که توانایی‌ها و مهارت‌های مورد نیاز را به دست نیاورده است، صبر کند و اقدامی انجام ندهد. ولی این عقیده مثل تلاش برای یادگیری دوچرخه‌سواری قبل از سوار شدن بر دوچرخه است. مهارت‌های لازم تنها پس از ازدواج و درمسیر زندگی به دست می‌آیند. متأسفانه به همین دلیل هم در مراحل اول فرایند یادگیری، ما نمی‌توانیم از فراز و نشیب‌های راه اجتناب کنیم. کسانی که از افتادن می‌ترسند، هیچ‌وقت دوچرخه‌سواری یاد نمی‌گیرند. کسب انواع آمادگی‌ها از قبیل شرکت در کارگاه‌های آموزشی قبل از ازدواج و استفاده از کتاب‌ها و نوارهای خودآموز (کمک به نفس) برای جلوگیری از مشکلاتی که در مسیر پرورش عشق وجود دارند، کافی نیست.

ما نمی‌توانیم قبل از ازدواج به همسری عاشق تبدیل شویم. ما شخصیت ناقص و رشدنیافته‌ی خود را با ازدواج تکمیل می‌کنیم. در واقع اگر می‌خواهید منتظر بمانید تا آمادگی لازم را به دست آورید، هیچ‌وقت ازدواج نخواهید کرد.

از بین تمام مزایای ازدواج، عالی‌ترین آن‌ها امکان استفاده از این دوستی برای دوست داشتنی‌تر شدن است

جک کورن فیلد در کتاب" قلب سپاسگزار"می‌نویسد:" در پایان عمر یک پرسش بسیار ساده وجود دارد: آیا من به‌طور کامل زندگی کردم؟ آیا به خوبی عشق ورزیدم؟" ازدواج زمینه‌ی آموزش کاملی برای قلب است. خوشبختانه، با آموختن اینکه به درستی به دیگری عشق بورزیم، بیشتر قادر به بیان عشق می‌شویم و همین موجب می‌شود از دیگران، زندگی و کل جهان عشق بیشتری دریافت کنیم.

هر چه بیشتر شگفتی‌های آنچه را ازدواج به ما می‌دهد ببینیم، بیشتر می‌توانیم به آن‌ها اجازه دهیم که موجب رشدمان شوند و دیدگاه بهتری پیدا می‌کنیم و هر چه بیشتر قلب و ذهنمان را بگشاییم و ارتباطی عمیق را با دیگران برقرار کنیم، دریافت سودمندی نهایی ازدواج برایمان بیشتر خواهد بود. اما هر قدر سعی کنیم خودمان را محق بدانیم، مال‌اندوزی کنیم، همه چیز را کنترل کنیم و تنها خودمان را شایسته‌ی تحسین و تصدیق بدانیم، امنیت ازدواجمان بیشتر از دست می‌رود. ما برای شکستن این الگوهای نادرست، نیازمند عشق و قلبی باز هستیم. به این ترتیب تمایلات رقابتی جذابیت‌شان را از دست می‌دهند. وقتی دو نفر به هم تعهد می‌دهند که ازدواجشان را وسیله‌ای برای تحول درونی قرار دهند، عادات قدیمی و ناکارآمدشان را به طور طبیعی مانند ماری که پوست می‌اندازد، از خود دور می‌کنند. بنابراین ما هدیه‌ی نهایی ازدواج را دریافت می‌کنیم، فرصتی تا ظرفیت خود را برای تجربه‌ی لذت، قدردانی و رضایت افزایش دهیم و به فردی دوست داشتنی‌تر تبدیل شویم.

منبع

کتاب 101 نکته که ای کاش قبل از ازدواج می دانستم؛ نویسندگان: لیندا و چارلی بلوم؛ مترجمان: شمس‌الدین حسینی، الهام آرام‌نیا، مهدیه سامع؛ انتشارات نسل نواندیش